＜ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।＞
ਪੰਜਵੇਂ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਸੁੱਖ-ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਛਕਨਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਰੀਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ। ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਬਾਰੇ, ਆਲਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ। ਇਹ ਛੋੜ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਟੇਜ ਹੈ।
ਛੇਵੇਂ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਵస్తువుਆਂ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ, "ਆਪਣੀ" ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਜੁਗਤੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਧਨ, ਘਰ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੁਨੀਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਬੱਚੇ, ਮਿੱਤਰਾਨ ਵਰਗੇ ਨੇੜਲੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ, ਪ੍ਰਸਤੀਸ਼ਠਤਾ, ਮੁਲਾਂਕਣ ਆਦਿ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ। ਇਹ ਸਭ ਅੰਤਰਾਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ "ਇਹ ਮੇਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ" ਜਿਹੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਵੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ" ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਜੋੜ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ, ਛੱਡਣ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਛਵੇਂ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਖਲਾਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਅਰਥਾਂ 'ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਪਸੰਦ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਹਨ।
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ, ਸੰਵੇਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬੇਤੁੱਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਅਤੇ ਉਹ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾਂ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਛੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਪੜਾਅ, ਕਰਮ ਯੋਗਾ ਦੀ ਅਭਿਵਿਧੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।